Müslüman kardeşime açık mektup

0 yorumlar

Müslüman kardeşim, sana diyecek iki çift lafım var. Biraz vaktini ayırabilirsen sevinirim.

Kardeşim, görebildiğim kadarıyla biz müslümanların bencillik gibi bir problemi var. Sanki için için “Efendim biz Hz. Muhammed’in -sav- davetini kabul ettik, müslüman olduk, cennete gideceğiz inşallah. Şu kafirler hangi cehenneme giderlerse gitsinler” der gibiyiz. Müslüman olarak, eğer bir nimete sahip olduğumuzu kabul ediyorsak, başkalarının göz göre göre felakete gidişine nasıl göz yumabiliriz? O insanların yani gayr-i müslimlerin de hidayetle müşerref olması için çalışmamız gerekmez mi? Eğer vicdan sahibi bir insan isek?

Bir başka konu, bir gayrimüslime kelime-i şehadet getirtmekle “müslüman ettik, iş bitti” sanıyoruz. Oysa mevzu bundan sonra başlıyor. Abdest, namaz, Kur’an öğretimi, İslam ahlakının benimsetilmesi, İslam inancının ayrıntılarının öğrenilmesi, benimsenmesi… Ve tabii en önemlisi eski dinden kalma, belki 30 belki 50 yıllık alışkanlıkların bırakılması… İçki, domuz eti, yanlış inanç ya da inançsızlık kırıntıları… Bir ömür tekrarlanmış alışkanlıkların bırakılması, çoğu zaman pek de kolay olmayacaktır…

Diğer taraftan, mesela bu kişi ailesini, sosyal çevresini, iş ve çalışma ortamlarında tepkilerle karşılaşacak. Belki ailesi dağılacak, belki işten ayrılmak durumunda kalacak. Belki ülkesinden ayrılmak zorunda kalacak. Bu tür durumlarda destek olabilecek miyiz? Yoksa “ne hali varsa görsün, bana mı müslüman oldu” mu diyeceğiz?

Yani meselemiz kardeşim, bir gayrimüslimin müslümanlaşma sürecini ciddiye almak. İnce ince düşünmek ve kardeşlik icabı bir yeni müslümanın İslamlaşma sürecinde gereken psikolojik, manevi, ekonomik belki sosyal desteği sağlamak.

Bir başka konu kardeşim, mesela Türkler, Araplar, Kürtler, İranlılar, Pakistanlılar deyince aklımıza iyi kötü müslüman bir tipleme geliyor. Ama İngiliz, Alman, Fransız filan deyince gavur deyip çıkıyoruz.

Acaba bu da bir kader mi? Yani elinde olmayan sebeplerle atalarının dinlerini devam ettiriyor olmasın bu milletler? Bu durumda gavurluk kader midir? Ya da Müslümanlık kaderse, bu kader bizi cennete sokar mı? Yoksa tıpkı atalarımız gibi biz de yapıp ettiklerimizden sorumlu muyuz?

Yine bir başka soru mesela; bir İngiliz’in teknik olarak müslüman olabileceğini kabul ediyoruz. Ama bir tebliğ derdimiz olmadığı için peşinen onu “gavur” kabul ediyoruz. Dolayısıyla onu kendi “cehennemine” terk ediyoruz.

Uluslararası sınırlara çok takılıyoruz. Oysa biz modern ulus devletlerin vatandaşı olarak, devlet politikalarını sürdürmek zorunda değiliz. Çünkü müslüman olmak ulus kimliklerinin çok üzerinde bir anlam taşıyor.

Hidayet uluslarüstü bir değer, bütün milletlere ulaştırılması gereken bir nimet.

Seni çok seven kardeşin,

Müslüman Müminoğlu

_

endülüslü adil_