Tüm bu anlatının en büyük kusurlarından bir başkası, batıyı tarihsel ve mahiyet bakımından bir saymaktır. Halbuki Antik Yunan düşüncesiyle Antik Roma düşüncesiyle Orta çağ düşüncesiyle Modernizm ile Post-modernizm birbirlerine çok da benzeyen şeyler değillerdir. Böylesi bir tasnif (hepsinin aynı batı olması), asla ve asla ilmi değildir ve gerçeklikten uzaktır. Öyle ki Muhtemelen İslam düşüncesi antik yunana üsttekilerin çoğundan daha yakındır. Günümüzde “Oksidentalizm” peşinde koşan zihniyet zevkle “batı şöyledir” “batı böyledir” derken genelde post-modernist düşünceyi kasteder. Halbuki işaret edilen durum diğer “batılarca” son derece kabul edilemezdir. Gerçekten de Avrupa aydınlanmayı sağlam bir biçimde atlatamamış, Kant felsefesindeki “bilince giriş” problemiyle başlayan buhranla birlikte Victoria döneminde yavaş yavaş (Teoman Duralı’dan nakilde bulunarak: Yahudi-İngiliz medeniyeti) başka bir şey teşekkül etmeye başlamış, en son 1. Dünya savaşıyla “Aydınlanma” idesi tamamen batmış ve yerini resmen Yahudi-İngiliz medeniyetinin kavramlarına bırakmıştır.

Sonuç olarak, ide saltık ve diyalektiktir, Onun edinimi ise retorikle olmaz. Evrensellik medeniyetlerden münezzeh bir mertebededir, o halde ne onlar batı olsun ne de biz doğu olalım. Tüm bu antiteze şu itiraz gelebilir: Madem onlar propaganda amacıyla Oryantalizme ihtiyaç duydular, bizim propaganda aracımız ne olacak? Kelam ilmi varken propaganda işinde Oksidentalizme hiç gerek olmadığı gün gibi ortadadır. Hatta Siirt Üniversitesinin sempozyumunda da derlenen makalelerin neredeyse tamamı kelama dairdir.

Dalaletten ve İsyandan Allah’a sığınırız.